Politiek Dagboek

Beschouwingen van Raphael Smit over Politiek Amersfoort en Omstreken

leave a comment »

Zaterdag 30 augustus 2003

Vandaag vond de Stadsbrunch plaats. Zo’n 250 vrijwilligers waren daarvoor uitgenodigd en tijdens de brunch werd de Amersfoortse Vrijwilligersprijs 2003 uitgereikt. In verband met de dreigende regen vond de Stadsbrunch plaats in de raadszaal en de daarvoor liggende vide, die beide waren omgetoverd tot een restaurant. ’t Madammeke verzorgde het eten, personeel van het stadhuis serveerde en een aantal raadsleden, in hoofdzaak fractievoorzitters, traden met collegeleden op als gastheer.

Ik zat aan tafel met een tiental vrijwilligers van de GSVA, de Gehandicapten Sportvereniging Amersfoort en Omstreken. In Amersfoort zijn zo’n 25.000 inwoners op de een of andere wijze betrokken bij het vrijwilligerswerk. Ze doen dat binnen honderden verenigingen, comités, stichtingen, projecten en noem maar op. Voor een raadslid is het moeilijk om met al deze vrijwilligersgroepen regelmatig contact te hebben, de Stadsbrunch is een uitstekend middel daartoe. Eigenlijk zou je wel bij elke groep die aan deze brunch deelneemt even aan tafel willen zitten om meer te weten te komen over hun werk, los van het feit dat ik een aantal van de groepen intussen al ken. Maar de tijd met de vrijwilligers van de GSVA was al bijna te kort.

Het uitgangspunt van de GSVA is: ‘Gehandicapt? Nou en! Waarom zou je niet sporten?’ Achter deze simpele regel schuilt veel. Allereerst de gehandicapten zelf. Voor vele van hen is het al een grote stap om, ondanks hun handicap, de beslissing te nemen om te gaan sporten. Hebben zij die stap eenmaal gezet, dan blijkt hoe belangrijk die is. Door sportbeoefening neemt de eigenwaarde toe, en dat in een maatschappij die vaak onvoldoende rekening houdt met de gehandicapten die in haar midden leven. Daarnaast is het sporten ook een sociale gebeurtenis: je ontmoet andere mensen en voorkomt het gevaar van isolering.

De vrijwilligers vormen een belangrijk element voor de gehandicaptensport. Samen met gehandicapten vormen ze het kader. Daarnaast zorgen de vrijwilligers voor essentiële zaken zoals transport en opvang. Wanneer een rolstoelteam een uitwedstrijd moet spelen, zijn vrijwilligers al voor dag en dauw in de weer om de busjes op te halen, het transport te verzorgen en de gehandicapte sporters te begeleiden naar hun accommodatie. Velen in onze stad realiseren zich niet hoeveel uren en inspanning hiermee gemoeid gaan.

Maar zo een brunch met gehandicapten en de vrijwilligers van de GSVA brengt ook andere zaken onder de aandacht. De gesprekken roerden ook het probleem aan van de enorme bureaucratisering rondom de WVG, de wet die de voorzieningen voor gehandicapten regelen. Het aanvragen van eenvoudige middelen duurt maanden, zelfs als het gaat om de eenvoudige vervanging van zaken als speciale batterijen voor wagens of fietsen. En als er een hulpmiddel wordt geleverd dat niet blijkt te voldoen, begint het hele aanvragencircus opnieuw. Daarbij gaat het niet om dagen of weken, maar om meer dan een half jaar.

Wethouder Ineke Geluk, verantwoordelijk voor dit beleid, is enige tijd geleden al aangesproken op de enorme bureaucratie rondom de WVG. De uitvoering is niet alleen tijdrovend, maar veel bureaucratie veroorzaakt automatisch hogere kosten die de mensen om wie het gaat niet ten goede komen. Er is beterschap toegezegd, maar daarvan blijkt in de praktijk nog weinig of niets van terecht te komen. Een vraag dus voor de commissie Sociale Zaken die maandag plaatsvindt.

Vrijdag 29 augustus 2003

In Utrecht vond de officiële presentatie plaats van het nieuwe Utrecht-katern van De Volkskrant. Ik lees deze krant al vanaf mijn jeugd, dus de uitnodiging voor de presentatie sprak mij om meer dan een reden aan.

Volkskrant-hoofdredacteur Pieter Broertjes presenteerde het nieuwe katern als een concurrent voor het Utrechts Nieuwsblad en de Amersfoortse Courant. Utrechts burgemeester Annie Brouwer, die het eerste exemplaar in ontvangst mocht nemen, prees het initiatief. Niet omdat zij geen goede relatie heeft met de bestaande media, maar omdat concurrentie tussen media de kwaliteit van de nieuwsvoorzieningen ten goede kan komen. Loco-burgemeester Geluk uit Amersfoort, die het tweede exemplaar ontving, viel haar bij.

Die opvatting kan ik alleen maar ondersteunen. Mijn journalistieke loopbaan begon zo ongeveer op de perstribune in het Amsterdamse stadhuis, meer dan dertig jaar geleden. Daar zaten de stadsredacteuren van Het Parool, het Nieuws van de dag, Het Vrije Volk, het Algemeen Handelsblad, De Tijd (toen nog dagblad), de Waarheid en de Volkskrant naast elkaar. De landelijke bladen in dit rijtje hadden toen nog een Amsterdamse stadspagina en de journalistieke concurrentie tussen al deze stadsverslaggevers was collegiaal, doch scherp. Dat kwam de lezer ten goede.

Zo zou het ook in Utrecht en Amersfoort weer moeten worden. Maar het eerste katern doornemend, kan ik in elk geval constateren dat de Amersfoortse Courant vooreerst op rozen zit – al kan zich dat natuurlijk nog wijzigen. Zelfs de weekbladen en de redactie van Omroep Amersfoort zullen met afnemende onrust de pagina’s van het nieuwe katern hebben doorgenomen. De vijf man sterke redactie van het wekelijkse katern blijkt moeite te hebben met het beklauteren van de hoop zand die de natuur tussen de twee grootste steden in de provincie heeft opgeworpen. Het is Utrecht, Utrecht en nog eens Utrecht!

De Amersfoortse nieuwsbijdrage na een week roering in de Keistad bevat twee kleine luttele berichtjes. Onder het motto ‘Nieuwsoverzicht’ wordt gemeld dat een inwoner van onze stad in de grachten een welhaast aaibare steur heeft gesignaleerd. Waarvan akte. Onder soortgelijke kop, maar dan op de eerste pagina van het katern, wordt in nauwelijks honderd woorden vermeld dat Amersfoort instemt met de baggerstort.

Het anekdotische aan dit laatste bericht is dat de Utrechtse redactie van De Volkskrant kort voor de nogal heftige raadsvergadering van afgelopen dinsdag zich bij de afdeling Communicatie afmeldde. Zij hebben zich de volgende laten informeren door deze afdeling, die zich uiteraard slechts kon beperken tot enkele waardevrije statements. Voor de nieuwe redactie in onze provincie een gemiste kans. Niet omdat ik vind dat er een uitvoerig verslag in het katern had moeten staan: dat bepaalt de redactie zelf wel. Bijwonen van deze vergadering had in één avond meer over de politieke cultuur in onze stad kunnen vertellen dan tien of meer werkbezoekjes en kennismakingsgesprekken. Wegblijven als je alle ins en outs van het baggerdossier en de politieke perikelen al kent, kun je je als journalist nog veroorloven. Maar wegblijven als je je oriënteert lijkt mij minder verstandig.

Donderdag 28 augustus 2003

De commissie bestuurlijke zaken behandelde deze dag onder meer de nieuwe inspraakverordening. Behalve deze verordening werd ook een notitie besproken die op de organisatie van de inspraak in onze stad ingaat. Een goed geschreven notitie die voldeed aan een aantal opgesomde punten die belangrijk zijn voor goede communicatie en inspraak: de notitie was helder geschreven. Er was op zich niet veel op aan te merken. Bij het doorlezen komt wel telkens de gedachte op: mooi geschreven, maar het zijn mensen die het moeten uitvoeren.

De bron van veel problemen lag besloten in een aantal aanbevelingen. Zo bevat een actielijst vooral punten die de presentatie van het beleid moeten verbeteren en waarin wordt aanbevolen de ambtenaren die het beleid moeten toelichten optimaal voor te bereiden. Dit bevestigt datgene waarop inspraak vaak dreigt te functioneren: het verkopen van beleid waarover al verregaande besluiten zijn genomen. Te weinig gaat de notitie uit van het feit dat inspraak ook kan betekenen: inwoners meer invloed geven en zo vroeg mogelijk betrekken bij het denkproces over maatregelen in onze stad.

Er werden tijdens de commissievergaderingen voorbeelden aangedragen van inspraak die goed is verlopen, ik had er zelf ook een, in de vorm van de plannen voor het verkeersplein voor ziekenhuis De Lichtenberg. Andere successen zijn bijvoorbeeld de geplande spoorweghalte naast de woningen in het Gildenkwartier en de verplaatsing van een coffeeshop in de Kruiskamp. Beide plannen werden na – heftige – inspraak ingetrokken.Tel je zegeningen en wees blij met de resultaten die worden behaald, kan je zeggen. Maar je moet ook de werkelijkheid zoals die zich soms voordoet, onder ogen zien. Ook daarover werden voorbeelden aangedragen.

Het gebeurde de afgelopen jaren nog te vaak dat insprekers het gevoel hadden dat ze door de gemeente werden gemanipuleerd, dat besluiten al waren genomen en niet meer konden worden teruggedraaid, dat aan goede, constructieve ideeën vanuit de buurt te weinig aandacht werd besteed en werk wordt uitgevoerd waarover geen of nauwelijks inspraak heeft plaatsgevonden.

Nu kun je zeggen: inspraak oké, maar de raad besluit. Dat zijn geluiden die enkele fracties in de commissie lieten horen, maar die naar mening te kort door de bocht zijn. Zolang bij elke belangrijke beslissing in de stad de publieke tribune nog overvol zit met heftig ontdane mensen en zolang de gemeente met enige regelmaat nog tot aan de Raad van State op de vingers wordt getikt, kan je niet zeggen dat de inspraak optimaal functioneert en de raad steeds correcte afweging maakt.

Maar het allerbelangrijkste is: je kunt mooie nota’s schrijven en goede regels ontwerpen, het zijn mensen die het moeten uitvoeren. Zolang met enige regelmaat het bestuur zijn zin doordrijft en het college met gelijke regelmaat met de portefeuille wappert als de raad de wens van de mensen buiten het stadhuis dreigt te vervullen, kan (de meerderheid van) de raad zich nog niet op de borst kloppen omdat de inspraak zo prachtig is geregeld.

Woensdag 27 augustus 2003

Ik kom nog een keer terug op de discussie over de baggerstort. Dit keer als reactie op de verklaring die de VVD op haar website heeft opgenomen. Een goed initiatief overigens, ook al had ik bij het lezen nogal eens de indruk dat een van de ambtenaren op verzoek van de wethouder RO de tekst had opgezet. Ik heb ergens in mijn boekenkast nog een stijlwijzer voor ambtenaren staan en anders kunnen de Schrijfwijzer die de Staatsdrukkerij heeft uitgegeven of het Stijlboek van De Volkskrant wel enige wijsheid bieden.

Er wordt in de VVD-verklaring met enige nadruk gewezen op de alternatieven voor de baggerstort waarnaar provincie en gemeente naarstig zoeken. Maar tot nog toe heeft deze zoektocht weinig opgeleverd en is alle hoop gevestigd op een eerste rapportage die voor het einde van dit jaar mag worden verwacht. Pikant is dat de VVD verwijst naar de overeenkomsten met de provincie en Smink, waardoor het succes van dit zoeken wordt vergroot. Goede lezing van de overeenkomsten ondermijnt dit geloof echter, mede omdat aan de alternatieven nogal wat extra voorwaarden worden gesteld en de gegunde tijd van zoeken in de overeenkomst is beperkt. Waar de VVD niet op wijst is dat maar één van de twee overeenkomsten door Smink is mede-ondertekend. Het is goed om op het verschil tussen de twee overeenkomsten te letten, elke zaak blijkt dan zijn relatieve waarde te hebben.

De VVD stelt dat met het huidige bestemmingsplan – dat niet de instemming van Leefbaar Amersfoort heeft gekregen – de beperking van de stort tot 33 hectare is gegarandeerd. Immers, voor een stort van 92 hectare moeten nieuwe procedures worden gestart, is de redenering. Nieuwe procedures zijn inderdaad nodig, want het provinciale baggerstortbeleid is tot het eind van het jaar vastgelegd. Voor de periode daarna moet de provincie nieuw beleid ontwikkelen, inclusief een antwoord op de vraag waar de resterende 4 miljoen kuub bagger een plaats moet krijgen.

Helemaal gokken op mogelijke alternatieven getuigd van onbezonnen simplisme. Zolang er geen alternatieven zijn, moét de provincie aangeven waar de resterende bagger zijn weg moet vinden. En welke plaats ook wordt gevonden, voor deze nieuwe plek moeten nieuwe procedures worden gestart. Het is alleen zo jammer dat de resterende ruimte binnen de 92 hectare zich zo goed leent voor verdere opslag, dus waarom zouden de nog te starten procedures geen betrekking hebben op de locatie Zevenhuizen.

De VVD herhaalt in zijn verklaring de opvatting dat door het afwijzen van een stort van 92 hectare de relatie met de provincie zwaar wordt geschaad. Ik vind dat je als raadslid een verantwoorde afweging moet maken tussen de waarde van een relatie met de provincie en het welzijn van onze eigen inwoners. Het grote accent op de – nog onbewezen langdurige – verkilling in de richting van het provinciebestuur bewijst eens te meer dat de VVD bestuurlijk denken hoger acht dan haar volksvertegenwoordigende taak.

Written by raphaelsmit

30/08/2003 bij 14:40

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: