Politiek Dagboek

Beschouwingen van Raphael Smit over Politiek Amersfoort en Omstreken

leave a comment »

Woensdag 21 januari 2004

Kees Kraanen, fractielid van de Burgerpartij, was vandaag de gast in het lokale tv-programma Over Eemland. Ik neig er nog wel eens toe om iets te veel woorden te gebruiken bij het verpakken van mijn boodschap. Daar hoef je bij Kees niet bang voor te zijn. Ik heb de laatste weken veel contact met hem gehad. Hij ergert zich wezenloos aan het gestruikel van formateur Paul Strengers. Het tijdsverlies ter wille van het behoud van de eigen collegezetels, veroorzaakt door de VVD-fractievoorzitter, veroordeelt Kees op onverbloemde wijze. Dat geldt ook voor de ruim dertigduizend euro die op initiatief van de VVD is uitgegeven voor het nauwelijks uitvoerbare advies van Hans Dijkstal. Dat laatste was de directe oorzaak voor de uitnodiging die Kees Kraanen kreeg van Omroep Amersfoort.

Puristen zullen bij sommige uitspraken van Kees de wenkbrauwen hebben gefronst. Bijvoorbeeld de aankondiging dat, als Paul Strengers dit weekend nog geen overtuigend resultaat kan laten zien, de lokalo’s het initiatief ter hand zullen nemen. Een begrijpelijk verlangen vanuit een praktische denkwijze. De procedure zal waarschijnlijk iets anders liggen.

Als de huidige formateur niet slaagt, of wanneer zijn gesprekspartners menen dat het allemaal veel te lang duurt en vrijwel uitzichtloos is, zijn de fractievoorzitters weer aan de beurt. Die moeten tot het aanwijzen van een nieuwe formateur komen, bijvoorbeeld uit de PvdA, als tweede partij na de VVD. Dat aan zo’n besluit misschien allerlei bilateraal overleg, aftastende bewegingen zou men kunnen zeggen, ten grondslag ligt, is logisch. En theoretisch zou de gemeenteraad dinsdag een motie kunnen aannemen waarmee zij, na de noodzakelijke constateringen, een nieuwe formateur aanwijst. Een soloactie van de drie lokale partijen maakt weinig kans, maar de opmerking van Kees Kraanen geeft wel de ergernis weer die bij velen buiten het stadhuis leeft.

Waren zijn opmerkingen over de spoedige samenwerking tussen de drie lokale partijen ook wat kort door de bocht? Ja en nee. Het hangt in de lucht, er wordt op veel plaatsen over gesproken of gefilosofeerd. Eigenlijk moet het initiatief hiervoor vanuit de besturen van de drie partijen komen, die al enkele afspraken hebben gemaakt. De moeizame collegevorming, en het aandeel dat de lokale partijen hierbij misschien nog kunnen leveren, kan het proces van samenwerking wel een stevige impuls geven. Het initiatief tot het slaan van spijkers met koppen zal dan bij de fracties liggen, maar een officiële vastlegging daarvan moet daarna door besturen en leden worden gesteund en goedgekeurd.

De eventuele samenwerking tussen de drie lokale partijen zal wel een speciale vorm moeten krijgen: het vof-model noem ik dat maar. De partijen behouden daarbij hun zelfstandige positie, maar maken een aantal concrete afspraken over de wijze waarop zij binnen de gemeenteraad met elkaar omgaan. Dat kan zonodig worden ondersteund door programmatische afspraken, maar zal vooral zijn gericht op gezamenlijke fractievergaderingen, afspraken over woordvoerderschap, afstemming van standpunten en dergelijke. Elke partij houdt wel zijn eigen positie en mogelijkheden tot profileren, maar binnen de raad ontstaat door deze vorm van samenwerking één fractie van zeven leden. De grootste.

Written by raphaelsmit

22/01/2004 bij 14:37

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: