Politiek Dagboek

Beschouwingen van Raphael Smit over Politiek Amersfoort en Omstreken

leave a comment »

Schandelijke eerroof vraagt om ultieme consequenties

Vrijdag 24 maart 2006

Onvoorstelbaar! Dat was mijn eerste reactie bij het lezen van het bericht over de lastercampagne die het PvdA-raadslid Ramon Smits Alvarez tegen de lijsttrekker van een concurrerende partij heeft ontketend. Verkrachting van vrouwen, pedofilie, gesjoemel met onroerend goed: het is of een emmer stinkende fitrol wordt uitgestort. Ramon Smits Alvarez is bij zijn vaak ongeremde zucht naar selfexposure regelmatig omschreven als een ongeleid projectiel, in dit geval is er sprake van een blindganger waarmee hij niet alleen zichzelf heeft beschadigd, maar een raadscollega meesleurt in zijn naamroofaktie.

Het enige positieve aan de lastercampagne van het PvdA-raadslid is het fatsoen dat de redactie van De Stad Amersfoort heeft getoond. De journalisten van deze krant hebben met het publiceren over de vuilspuiterij gewacht tot na de verkiezingen. Hierdoor heeft Smits Alvarez in elk geval niet het doel bereikt wat hem ongetwijfeld voor ogen stond.
Maar ik heb te doen met Hans van Wegen. Zijn PvdA-collega heeft geen bewijzen kunnen aandragen bij zijn intrigant optreden, maar dat doet niets af van het feit dat de BPA-lijsttrekker in grote problemen is gebracht. Door de rancuneuze actie waarbij Hans van Wegen zijn naam ten onrechte ten grabbel is gegooid, zullen misschien jaren lang mensen die de naam van Hans van Wegen horen, denken: ‘Van Wegen…., Van Wegen….? Was daar niet iets mee?’

Ik ga er zonder meer van uit dat de ontkenningen van Hans van Wegen terecht zijn. Smits Alvarez is het bewijs schuldig gebleven en ik neem aan dat als ook maar iets van de smaadcampagne op feiten zou berusten, Hans van Wegen allang de gang uit het schijnwerperlicht was aangetreden. Maar zelfs als morgen in onze stad iemand zijn vinger opsteekt en zegt: ik heb een bewijs, dan is Smits Alvarez op geen enkele wijze vrijgepleit. Hij heeft immers verhalen in de wereld gezet waarvoor hij geen bewijs had, alleen al deze daad desavoueert hem op groteske wijze.
Kwalijk is ook het feit dat hij voortgegaan is met de eerroof, ook nadat hij hierop is aangesproken, na aanvankelijke ontkenning zijn excuses heeft gemaakt en heeft beloofd zijn actie van politiek onfatsoen te beëindigen. Iemand die zo handelt, verdient geen enkele clementie. Indien zijn partij ook maar enigszins tracht om hem de hand boven het hoofd te houden, dan bewijst onze stedelijke PvdA zich een slechte dienst en maakt zij zich medeschuldig aan infaam handelen.

Op dat punt heb ik, als ik de berichtgeving in De Stad Amersfoort lees zoals het er staat, mijn twijfels. PvdA-voorzitter wordt daar geciteerd met de opmerking: ‘Voor ons staat het verhaal van Ramon nog overeind, maar om nu echt het naadje van de kous te weten te komen, hebben we donderdagavond besloten een onderzoek in te stellen.’ Nogmaals, als ik lees wat er staat, distantieert het PvdA-bestuur zich niet van de lastercampagne van Smits Alvarez. Leef ik nog in Amersfoort of heeft de oncultuur van achterklap en modderbadworstelen die gemeenten als Den Helder en Delfzijl de afgelopen tijd op beschamende wijze in het daglicht heeft gerukt, nu ook zijn intrede gedaan in onze Keistad?
Maar het meest heb ik bij dat alles te doen met Hans van Wegen. Ik heb best wel eens vraagtekens gezet bij zijn wijze van politiek bedrijven. Maar als je het daar niet mee eens bent, dan speek je elkaar daarop aan tijdens het debat in de raad. Dat is wat anders dan de schofterige wijze waarop een van de PvdA-fractieleden midden in de verkiezingstijd campagne heeft gevoerd tegen de lijsttrekker van de BPA. Hopelijk is dit een slechts een verkeerd incident binnen de wijze waarop we in de raad met elkaar omgaan. De beste wijze om dit snel te vergeten, is het achter de politieke horizon laten verdwijnen van Ramon Smits Alvarez. Verhuizen naar Den Helder of Delfzijl zou een passende oplossing zijn!

Kattenbroeklezing en Het Spijkertje

Donderdag 23 maart 2006

Deze avond vond de Kattenbroeklezing plaats. Cultuurcriticus Thomas von der Dunk mocht deze avond in De Flint het debat op gang brengen over facetten uit de architectuur. Kern van zijn betoog vormden de vraagtekens die hij zette bij pogingen die met regelmaat worden ondernomen om vanuit verkeerde doelstellingen architectuur uit het verleden nieuw leven in te blazen. Met sprekende voorbeelden onderbouwde hij zijn kritiek op stadsbesturen en architecten die al lang verloren gebouwen opnieuw oprichten of bestaande historische gebouwen restaureren aan de hand van veronderstelde architectonische kenmerken uit lang vervlogen tijden.

Bij zijn treffende voorbeelden greep hij niet alleen terug op initiatieven elders in ons land of in het buitenland, maar ook op bekende bouwwerken in onze stad. Vervallen panden met een middeleeuws verleden zijn de afgelopen eeuw hersteld op een wijze die in geen enkele relatie stonden met de oorspronkelijke vorm. Architecten en opdrachtgevers hebben met groot gemak veronderstelde stijlkenmerken uit lang vervlogen tijden toegevoegd. Een van de treffende voorbeelden is de Koppelpoort, waar bij het herstel in de vorige eeuw kantelen, weergangen en andere ‘typisch middeleeuwse’ kenmerken zijn toegevoegd. Daar hoef je overigens niet altijd spijt van te hebben, lijkt mij.

Er was een klein incident wat voor mij een extra facet toevoegde aan het boeiende verhaal van Thomas von der Dunk. Op weg naar mijn plaats in de Flintzaal deelde een van de bezoekers mij terloops mee dat de welstandcommissie van onze stad (die allang had moeten worden opgeheven) de plannen van Krijco voor de wederopbouw van Het Spijkertje deze dag had afgewezen.
Dat is interessant. Bij de discussie over de sloop van Het Spijkertje heeft de vraag sterk meegespeeld of het nieuwe Spijkertje een soort replica moest worden van het gesloopte gebouw. De kritiek op het ontwerp dat Krijco heeft gepresenteerd werd grotendeels ingegeven door het feit dat de architect voor het vervangend van het gebouw een geheel eigen interpretatie heeft gevolgd ten aanzien van de continuering van de onlangs verdwenen bouwmassa.

Het is te hopen dat de architectuurpausen die onze welstandscommissie bevolken, deze avond aanwezig waren bij de Kattenbroeklezing. Ik meende er enige te ontwaren. Na alle blunders die gedurende de afgelopen jaren in onze binnenstad zijn gerealiseerd, het aanwezigheid van een welstandscommissie ten spijt (markthal, ROB-gebouw, Amicitia, Smalle Pad), vraag ik mij af welke geest van provincialisme er deze dag weer was neergedaald over de heren – en een enkele dame – die alle pretenties menen te bezitten om namens alle burgers in onze stad te beoordelen wat mooi en niet mooi is.
Waarmee ik overigens geen oordeel wens te geven over het ontwerp voor Het Spijkertje dat nu op tafel ligt. Ik heb geen moeite met dit plan, maar zal waarschijnlijk hetzelfde zeggen over andere plannen. Na alles wat de afgelopen jaren onze welstandscommissie is gepasseerd kan ik slechts zeggen: wees maximaal terughoudend bij de beoordeling van een ontwerp dat misschien wel omstreden is, maar in elk geval origineel. De lezing van Thomas von der Dunk heeft mij duidelijk gemaakt dat pogingen om een gesloopt gebouw weer in oude glorie op te bouwen, niet bij voorbaat het beste idee is!

Written by raphaelsmit

24/03/2006 bij 17:29

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: