Politiek Dagboek

Beschouwingen van Raphael Smit over Politiek Amersfoort en Omstreken

leave a comment »

Wordt Hooglanderveen via omweg klemgezet?

Woensdag 14 februari 2007

Voor veel bewoners van Hooglanderveen leverde de raadsvergadering van 13 februari waarschijnlijk een kater op. Gewapend met trommels, fluitjes en spandoeken vulden zij beide publieke tribunes. Met hun aanwezigheid gaven ze er blijk van dat de beoogde afsluiting van het dorp gedurende de aanleg van de Vathorstboulevard op de plek waar het dorp is verbonden met Nijkerk, Hoevelaken en de voor het dorp belangrijkste aansluiting op de A1, door hen wordt afgewezen. Tenminste vier maanden voor een belangrijk deel te worden afgesloten van de omgeving is inderdaad iets dat niet moet mogen.

Er lagen twee moties op tafel: een van Koos Voogt van de VVD en een van de BPA. De motie van de BPA was het meest duidelijk en vergaand en had de instemming de bewoners. En ook van Jouw Amersfoort, voor ons had de uitspraak nog een graadje scherper mogen zijn, iets dat tijdens de discussie wel naar voren zou zijn gekomen.
Maar er vond geen bespreking van de moties plaats. Wethouder Luchtenveld verklaarde dat hij, gezien de motie van Koos Voogt, twee weken bedenktijd wilde hebben en de raad beter wil informeren over de consequenties van deze motie. Een opzetje? Vandaag voelde ik mij in dat gevoel bevestigd, toen ik de e-mails doornam die sinds dinsdagmiddag waren binnengekomen. Daaronder bevond zich ook de tekst van een tweede motie van Koos Voogt, meeondertekent door de ChristenUnie en Groen Links. Tijdens de discussie in de raad was deze motie bij een groot aantal leden, vooral die van de oppositie, nog niet bekend. Feitelijk stelde de drie partijen voor om datgene te doen wat de wethouder voorstelde. Een soort motie ‘achter de hand’ dus voor het geval de meerderheid van de raad het verzoek om uitstel van de wethouder niet per ommegaande zou honoreren.

Wat mij aan het geheel bevreemd en ook ergert is de wijze waarop met de bewoners van Hooglanderveen is gesold. De motie van Koos Voogt, waaraan de wethouder refereerde, lag al een week op tafel. Door publicaties in verschillende kranten en via Omroep Amersfoort was bekend dat de Veeners in grote getale naar het stadhuis zouden komen. De achter de hand gehouden motie maakt duidelijk dat het verzoek van de wethouder niet staande de vergadering naar boven was gekomen. Het had van fatsoen getuigd indien de bewoners uit Hooglanderveen tijdig waren ingeseind. Dat had hen een reis naar het stadhuis en de nodige kosten voor het parkeren kunnen besparen. Maar ja, het is al vaker gezegd: het stadhuis is en blijft een introverte organisatie, een cultuur waarop de collegepartijen naadloos aansluiten.

En de motie van Koos Voogt? Koos is een aardige man, steeds bereid om zich in te zetten ten behoeve van het voorkomen van conflicten. Ik mag hem wel, maar zijn moties maken mij soms wel wat iebel, om het even of het om het aanbestedingsbeleid gaat, de dagopvang aan de Stovestraat, de lokale omroep en noem maar op. Ze zijn vaak boterzacht, je kunt er nooit op tegen zijn maar in het algemeen wordt de problematiek alleen maar verschoven en de discussie uitgesteld, waarbij uiteindelijk het college steeds aan het langste eind trekt.
De uitvoerige motie die gisteren behandeld zou worden, was er een van hetzelfde kaliber. In elk geval gaf de motie de wethouder ruimte om uitstel te vragen. Het antwoord over twee weken laat zich bijna raden: ‘Meneer Voogt, een mooie motie maar qua geld en tijdsbeslag onuitvoerbaar.’ Waarop Koos en zijn fractiegenoten, met de opmerking: we hebben het in elk geval geprobeerd, hun keutel intrekken en zich keurig voegen naar de wensen die het college heeft geuit. Een slecht gespeeld stuk op de Bühne zonder happy-end maar steeds weer voorzien van de symbolische Pilatusschotel.

Aan de spruitjeslucht ontsnapt

Dinsdag 13 februari 2007

De culturele albedilmotie van Christen Unie, BPA en het CDA over het ‘Pornofestival’ heeft het niet gehaald. En dat is maar goed ook. Even leek het er op dat onze stad zich afwendde van de eigentijdse randstadcultuur – waar men op het stadhuis o zo graag onderdeel van uitmaakt – en zou dichtslibben door aanwaaiend Veluwezand. Of, zoals mijn fractiegenoot Pim van den Berg treffend opmerkte: ‘Als we dit voorstel aannemen, haalt Amersfoort morgen het landelijk nieuws als een stad die is teruggezakt tot een Veluws dorp van gestolde truttigheid, waar de spruitjeslucht door de straten walmt.’

Verheugend was het dat ook de PvdA-fractie, in de discussie vertegenwoordigd door Fleur Imming, duidelijk stelling nam tegen de 19-eeuwse burgerlijkheid van Christen Unie en CDA. Immers, de PvdA zit met deze twee partijen in het nieuwe Kabinet Balkenende IV. De spruitjeslucht die opsteeg uit de anti-festivalmotie van onze twee christelijke fracties paste eigenlijk één op één bij het onbehagelijke gevoel dat het regeerakkoord oproept, zeker als je daarbij ook de mensen in het oog houdt die dat akkoord gaan uitvoeren. Het is te hopen dat de PvdA in Den Haag zich op soortgelijke wijze verzet tegen de dreigende restauratiegolf die door de VU-jongens van het nieuwe kabinet is geopenbaard.
Natuurlijk: met het ‘Pornofestival’ zoekt de groep Amersfoortse kunstenaars die dit organiseren de grens op van de maartschappelijke acceptatie in onze stad. Grenzen verkennen, nieuwe wegen zoeken en de maatschappelijke discussie aanjagen behoren echter tot de taken die kunstenaars zich mogen toe-eigenen. Een maatschappij die zich daar tegen verzet, verstoft en mist de aansluiting op de voortgaande verlichting die past bij onze West-Europese cultuur.

Ik vond de motie van CU, CDA en BPA ook in verregaande wijze hypocriet. Honderdduizenden christelijke landgenoten bezoeken jaarlijks de culturele schatten die het klassieke Rome en Athene hebben voortgebracht: talloze vazen en mozaïeken waarop in veel gevallen het bedrijven van de liefde wordt uitgebeeld, vaak in de meest extreme vormen. Ook de literaire producten uit de vroeg-arabische wereld worden hoog gewaardeerd (overigens: ook de christelijke literatuur, bijvoorbeeld het Hooglied, mag er op dit punt wezen). Tentoonstellingen waar lak- en porseleinkunst uit het oude Verre Oosten wordt getoond, zijn altijd publiektrekkers, en niet om de afgebeelde gymnastische houdingen waarmee de liefdesakt wordt bedreven.
Anders gezegd: er roert zich geen enkel protest wanneer sterk-erotische, welhaast pornografische afbeeldingen uit de oudheid wordt getoond of literaire producten uit vroegere eeuwen in dit genre worden gepubliceerd. Maar wanneer een aantal Amersfoortse kunstenaars deze eeuwenoude relatie tussen kunst en erotiek op hedendaagse wijze onder de aandacht willen brengen, worden we bijna onder de voet gelopen door de zelfbenoemde moraalridders onder ons. Gelukkig bleek een meerderheid binnen de raad de realiteit in het oog te houden.

Pijnlijke pogingen van een groene stad

Maandag 12 februari 2007

Ik viste dit weekend een gemeentelijk persbericht uit de mailbox. Leerlingen van de gereformeerde Scholengemeenschap Guido de Brès gaan zich buigen over de inrichting van Vathorst-West. Waarom onze wethouder RO in nauwelijks meer dan een week na het raadsbesluit over Vathorst-West bij onze gereformeerde jeugd op de drempel staat, is mij totaal onduidelijk.

Logisch, want onze wethouder RO blijkt voor dit initiatief nauwelijks verantwoordelijk te zijn. Het is wethouder Eerdmans die zich via deze actie in de picture tracht te werken. Begrijpelijk, want het is de wethouder met de lichtste portefeuille die haar taken, naar de mening van velen, in deeltijd kan uitvoeren. Hoewel, in haar presentatie wekt zij vaak de indruk dat onze burgemeester slechts tot haar hulpjes mag worden gerekend.
Schijnbaar mogen de scholieren hun ideeën naar voren brengen omdat Vathorst-West milieuvriendelijk moet worden. En dat initieert dus de wethouder die eerst geen greintje had in te brengen tegenover de provinciale plannen voor een baggerstort aan de rand van Vathorst en die vervolgens geen enkel protest heeft laten horen toen er plannen op tafel kwamen om het bedreigde groene gebied tussen Vathorst en Bunschoten met duizenden woningen extra om zeep te helpen. En omdat ze zich daarbij zelf niet heeft laten horen, mogen de kinderen van de Guido de Brès nu een oplossing zoeken om de ontgroeningplannen van de stad – die zich graag groenste stad van het land noemt – van een vleugje natuur te voorzien. Hypocrisie als noodzakelijke tijdsbesteding, zullen we maar zeggen.

Literair weekendgenot

Zondag 11 februari 2007

‘…… Toch is zijn pen die bevalligheid waardig, zij strijkt op details even licht en precies neer als een vlinder op een bloem, en legt de luchtige helderheid van de dag vast.’
Een prachtige regel, een van de velen die Claudio Magris heeft genoteerd in zijn boek ‘Donau, biografie van een rivier’. Prachtige Italiaanse poëzie, aansluitend bij een traditie die door een reeks van hedendaagse dichters uit het land van Dante in ere wordt gehouden, zoals Marino Moretti, Giuseppe Ungaretti, Giacomo Prampolini en noem maar op. En iedereen die in 20-eeuwse literatuur uit het land waar de seringen bloeien is geïnteresseerd, kent natuurlijk nog de namen van mensen als Pier Paolo Pasolini, Cecare Pavese en noem maar op.
Overigens levert de literaire geschiedenis van Italië honderden verzen op die het Amersfoortse pornofestival zouden kunnen sieren. Bijvoorbeeld de 14-eeuwse dichter Cecco Angioliere:
‘Drie dingen enkel zijn bij mij in tel,
maar daar kan ik dan ook beslist niet buiten:
vrouwen, de kroegen en het dobbelspel,
in zo’n gezelschap ben ik niet te sluiten.’
Claudio Magris is in zijn boek wat deftiger, zijn proza is verfijnder maar niet minder plastisch bij het beschrijven van de mensen en natuur in zijn omgeving. Ik zie een aantal plezierige leesdagen tegemoet.

Written by raphaelsmit

14/02/2007 bij 15:59

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: