Politiek Dagboek

Beschouwingen van Raphael Smit over Politiek Amersfoort en Omstreken

leave a comment »

Het verhaal van een falende directie

Donderdag 1 november 2007

Mijn vertrek bij Jouw Amersfoort had uitsluitend politieke redenen: het ging om organisatie, democratisch gehalte en dergelijke. Feitelijk was de overstap naar de Burger Partij Amersfoort in een stroomversnelling gekomen door de aandacht die De Stad Amersfoort op 24 oktober wijdde aan mijn weblog van 3 oktober. Ik maakte daar een probleem bekend dat al langer leefde en waarover binnen de fractie geen werkelijk inhoudelijke discussie kon worden gevoerd. Op mijn weblog kondigde ik tevens aan nog deze raadsperiode lid te willen worden van een partij die wél over een achterban beschikte en waar kritische leden de fractie volgen en voeden.

De reactie van JA-fractievoorzitter Mirjam Barendregt op de publicatie in De Stad Amersfoort noopt mij toch tot een meer persoonlijke opmerking. Deze wordt ingegeven door verwondering – niet alleen bij mij maar ook bij tientallen andere mensen die de reactie van de fractievoorzitster hadden gelezen. ‘Ik wil geen discussie voeren via de krant of via een weblog.’zo reageerde zij op de vraag om commentaar. En: ‘Ik kende de column van Raphaël, maar dat is iemands particuliere mening.’

Laat ik eens een vergelijking trekken. De hoofdvertegenwoordiger van een machinefabriek schrijft op zijn persoonlijke (maar veelgelezen) weblog dat de machines van zijn firma weliswaar mooi zijn ontworpen, maar dat de praktijk bewijst dat het eigenlijk schroot is, en de service laat ook zwaar te wensen over. Tevens kondigt hij aan dat hij overweegt vroeg of laat een job te zoeken bij de concurrentie. Een redacteur van een krant spreekt de directeur van de fabriek aan op de mening die een van zijn belangrijkste medewerkers op zijn weblog heeft gegeven en waarmee deze feitelijk zegt dat het product is mislukt
Stel dat de directeur, desgevraagd, opmerkt: ik heb de weblog van mijn medewerker gelezen, maar dat is zijn particuliere mening. Dat is op zijn minst gek, zeker als de directeur tevens verzwijgt dat zijn hoofdvertegenwoordiger via het managementoverleg al enkele keren heeft getracht deze zaak – tevergeefs – aan de orde te stellen. Ik vermoed dat de Raad van Commissarissen de directeur per ommegaande op straat zet en de hoofdvertegenwoordiger vraagt waarom hij de Raad niet eerder heeft geïnformeerd. De RvC vergelijk ik bij Jouw Amersfoort maar even met de leden, maar daar is in dit geval dus niets van te verwachten.

Het kan natuurlijk ook zo zijn dat de directeur niet op de weblog van zijn stafmedewerker wilde reageren omdat deze feitelijk gelijk heeft, of omdat hij de discussie over het in de verkoop zijnde product niet aandurfde, of omdat hij dacht dat het allemaal wel niet zo’n vaart zou lopen omdat met een mooie babbel de problemen wel zijn weg te poetsen. Ik zou dan kunnen tegenwerpen: oké, de directeur heeft een mooie babbel, maar op het gebied van management faalt hij op smartelijke wijze – dus is hij ongeschikt voor deze functie en kan zijn pretenties niet waarmaken. Of anders gezegd: met enige bravoure weet hij te scoren op de korte termijn, maar bij het beleid op de lange termijn zakt hij door het ijs.

Begrijp mij goed, het is maar een vergelijking, een parabel zal ik maar zeggen. Voor de rest moet iedereen maar zijn eigen conclusies trekken!

Written by raphaelsmit

01/11/2007 bij 19:29

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: