Politiek Dagboek

Beschouwingen van Raphael Smit over Politiek Amersfoort en Omstreken

Archive for oktober 2005

leave a comment »

Verkiezingsprognoses: het is maar wat je er uit haalt

Vrijdag 28 oktober 2005

De 18de september was voor onze Duitse oosterburen een sensationele dag. De verkiezingen vonden plaats en de verwachte winst van de CDU bleef uit, de SPD miste op een haar na de overwinning. Alle prognoses bleken van weinig waarde te zijn geweest, het kiezersonderzoek zat er flink naast. Daaraan moest ik ook denken toen ik deze week het persbericht las over de Stadspeiling en de verkiezingsprognoses die daarin zijn opgenomen. In het algemeen moet je persberichten over het politieke klimaat, uitgegeven door onze gemeentelijke propaganda-afdeling sowieso met een korreltje zout nemen, voor het persbericht met de kop ‘Amersfoort positiever over gemeentebestuur’ is het zout niet aan te dragen.

Veel stemmers zouden vooral naar de landelijke politiek kijken, aldus het persbericht. Deze conclusie laat bij velen de opvatting postvatten – ook bij de media – dat plaatselijke partijen er niet meer zoveel toe doen. Een conclusie die getrokken werd op basis van een gedateerd onderzoek en zonder naar de historische achtergrond bij de Stadspeiling te kijken. Maar ja, wie propaganda wil bedrijven, heeft weinig behoefte aan nuance of een kijkje achter de cijfers.
Volgens de Stadspeiling, ergens in het voorjaar van dit jaar uitgevoerd, Zou Leefbaar Amersfoort niet meer dan 3,9 procent van de stemmen krijgen. Voor de BPA was de uitslag van de peiling nog dramatischer, namelijk 1,7 procent, wat misschien net genoeg is voor één zetel in de raad. Als ik de weblog van Ruud Schulten goed heb gelezen, is na de presentatie van de cijfers binnen de BPA de pleuris uitgebroken.
Maar aan dezelfde geënquêteerden is ook gevraagd wat zij in 2002 hebben gestemd. Bij die uitkomst scoren Leefbaar Amersfoort en de BPA gelijk hoog (of laag): 2,7 procent. Dat is opmerkelijk, want bij de verkiezingen in 2002 haalden deze twee partijen respectievelijk 9,0 en 6,1 procent van de stemmen. Dit feit had toch op z’n minst enige aandacht moeten krijgen bij de presentatie van de cijfers uit de Stadspeiling.

Je mag het eigenlijk niet doen, maar het is een aardig spelletje: het projecteren van het verschil tussen de cijfers 2002 uit de Stadspeiling ten opzichte van de werkelijke uitslagen op de 2006-cijfers uit de stadspeiling. Bij een doorberekening van dat verschil zou je de uitkomst voor 2006 tot de volgende getallen moeten corrigeren: 12,6 procent voor Leefbaar Amersfoort, 3,8 procent voor de BPA.
Natuurlijk blijft het een interessant gegeven dat Leefbaar Amersfoort dus fors wint en de BPA behoorlijk op verlies staat. Maar nogmaals, wat is de waarde van dergelijke prognoses, het kan nog alle kanten uit. Ga je van de situatie uit die voor Jouw Amersfoort – de samenwerking tussen Leefbaar Amersfoort en D66 – ontstaat, en je corrigeert de cijfers uit de Stadspeiling op gelijke wijze, dan komt Jouw Amersfoort uit op 16,8 procent, goed voor zeven zetels. Daarbij mag worden opgemerkt dat de gunstige ontwikkeling voor Leefbaar Amersfoort voor een deel weer teniet wordt gedaan door D66. Die partij vertoont een beeld dat een afspiegeling is van de landelijke trend: de Amersfoortse democraten vallen terug van 6,5 procent naar (gecorrigeerd) 3,9 procent.

Maar nogmaals: het zijn allemaal theorieën. De verschillen in cijfers zoals die uit de Stadspeiling naar voren komen, duidt er op dat de getallen meer dan onbetrouwbaar zijn. Dat zal overigens ook voor andere onderdelen van het onderzoek kunnen gelden. Of de kop van het persbericht de werkelijkheid weergeeft, is daarom nog maar de vraag. Voor het kiezersgedrag is er eigenlijk maar één onderzoek echt van betekenis: de verkiezingen op 7 maart!

Written by raphaelsmit

28/10/2005 at 08:38

Geplaatst in Uncategorized

leave a comment »

Vraagtekens bij actie ‘Veilig op straat’

Donderdag 27 oktober 205

De ‘brief van de dag’, vandaag in de Amersfoortse Courant, is geschreven door Nico Meijer. In de brief maakt Nico Meijer duidelijk dat het er het afgelopen jaar met de veiligheid in onze stad niet beter op is geworden. Dat blijkt ook wel uit recent onderzoek: op sommige onderdelen gaat het iets beter, op andere onderdelen van de openbare veiligheid gaat het ons juist slechter.
Met zijn brief verwoordt Nico Meijer het gevoel dat bij veel inwoners van onze stad leeft. Het college heeft ongeveer een miljoen euro gestoken in de actie ‘Veilig op straat’, maar de resultaten van die actie zijn bedroevend. Eigenlijk heeft de inzet van al dat gemeenschapsgeld maar één uitwerking gehad: een aantal mensen in het stadhuis, onze burgemeester en gemeentesecretaris voorop, hebben op parmantige wijze de indruk proberen te wekken dat zij goed bezig zijn geweest. Ik zou niet weten waarmee, behalve met het uitgeven van veel euro’s ten eigen furore.

Ondanks de problemen: red Omroep Amersfoort!

Woensdag 26 oktober 2005

Ook de Stad Amersfoort heeft deze dag ruime aandacht besteed aan de problemen binnen Omroep Amersfoort. Je kunt je slechts wensen dat er bij ons lokale tv-bedrijf spoedig rust in de tent komt. Ik ben een warm voorstander van onze plaatselijke omroep: welke stad van de grootte van Amersfoort beschikt over een dergelijk medium dat met dagelijkse nieuwsbulletins ons op de hoogte houdt over het wel en wee in onze stad.

Omroep Amersfoort is altijd een marginaal bedrijf geweest – met uitzondering van de korte periode aan het einde van de jaren negentig, toen de BDU voor de verliezen van de omroep opdraaide. Dat de zender nog in de lucht is, is vooral te danken aan de inzet van talloze medewerkers, betaald en onbetaald. Wat de omroep nu dreigt op te breken is het feit dat het enthousiasme van programmamakers, technici en commerciële medewerkers geen garantie is dat ook het management van voldoende kwaliteit is. De actie van het intussen opgestapte bestuur had dit probleem kunnen oplossen, maar door een niet meer van deze tijd zijnde vorm van arbeiderszelfbestuur zijn deze plannen, en daarmee ook het bestuur, weggevaagd.
Om uit de problemen te komen, heeft de omroep drie dingen nodig: een goed bestuur dat de ruimte krijgt om toekomstgericht beleid te ontwikkelen, een directie die bereid is een dergelijk beleid ook uit te voeren en herwinning van zijn zelfstandigheid.
Wat dat laatste betreft: ik las met enige verbazing dat het voorstel van het oude bestuur om een nieuwe directeur aan te stellen en daarmee afscheid te nemen van een programmamedewerker van RTV Utrecht, een brandbrief opleverde van de RTV-Utrecht-directeur Van der Lugt. Die deelde mee zich op verdere samenwerking te beraden indien zijn zetbaas uit Utrecht niet tot directeur zou worden benoemd. Dat de ledenvergadering van Omroep Utrecht zich daardoor onder druk voelde gezet, zegt al voldoende over de relatie tussen Omroep Amersfoort en RTV Utrecht.

Natuurlijk zal RTV Utrecht de lokale omroep in Amersfoort niet direct van de kaart vegen. Een horige lokale organisatie is meer waard, zeker omdat de omroepwet geen fusie tussen beide omroepbedrijven toestaat. Maar het feit dat een medewerker die op de loonlijst van RTV Utrecht staat, bepaalt welke nieuws in Amersfoort aan onze lokale zender wordt gegund of eerst moet worden doorgegeven aan de Utrechtse zender, is op zich al een zaak die een goede relatie tussen Omroep Amersfoort en veel betrokken inwoners in deze stad in de weg staat.

De bemoeizucht van onze provincie

Dinsdag 25 oktober 2005

De animositeit tussen de steden Amersfoort en Utrecht is een lang bestaand iets. De berg zand tussen de tweede steden heeft er al eeuwen toe geleid dat beide steden met de rug naar elkaar toe staan. Voor Amersfoort heeft dat soms nadelige bijverschijnselen: het provinciale bestuur zetelt in de stad Utrecht. Uit veel zaken blijkt dat het provinciale bestuur zijn vizier vooral op de provinciehoofdstad heeft gericht, Amersfoort is een lastige gemeente aan de grens met Gelderland, hooguit te gebruiken als afvalputje voor de provincie.

Het provinciebestuur zou maar al te graag aan alle touwtjes in onze stad willen trekken. Nu doet zich het vervelende feit voor dat onze stad over een college beschikt dat in zijn optreden niet al te overtuigend is. Namen als Strengers, Brink of Jonkman leveren in het provinciehuis slechts een cynische grijns op, de heren vormen nauwelijks een tegenwicht voor de bemoeizucht van onze provinciale bestuurders.
Met de gevolgen hiervan worden we met enige regelmaat geconfronteerd. Enkele voorbeelden: de baggerstort, NV Utrecht en sinds kort ook het verkeersbeleid. Van dat laatste konden we gisteren via de Amersfoortse Courant kennis nemen. Onder de vleugels van het provinciaal bestuur voert de provincie samen met de gemeentebesturen van Utrecht en Amersfoort overleg met het bedrijfsleven over verkeersmaatregelen die ingrijpend kunnen zijn voor onze stad. ‘Kunnen’, want de publicatie is gebaseerd op uitgelekte plannen, betrokkenen aan dit overleg willen daarom niet reageren.
Onze eigen wethouder(s)in dit overleg heeft over de inhoud hiervan nog geen woord meegedeeld aan de gemeenteraad. Het zal wel weer net zo gaan als met de NV Utrecht: de raad komt er op een laat tijdstip achter dat op provinciaal niveau allerlei plannetjes worden uitgewerkt en kan slechts met moeite en met enige politieke druk onze wethouders (bij de NV Utrecht: Strengers en Brink) tot de orde roepen.

Het overleg dat nu plaatsvindt over het verkeer kan nog al wat gevolgen hebben. Ik citeer de krant: ‘Autoverkeer uit de binnensteden weren door nog hogere parkeertarieven en doorgaande wegen afsluiten.’ Dat wij onze historische binnenstad zoveel mogelijk autovrij willen maken, daarvoor hebben we de provincie niet nodig: dat is een al lopend proces. De provincie wil dus meer, en wat dat meer is, is binnen de raad – althans bij de oppositiepartijen – nog niet bekend.
In schriftelijke vragen heb ik het college daarom gevraagd op welke punten het overleg dat in Utrecht wordt gevoerd aansluit bij het door de gemeenteraad vastgestelde beleid. Tevens heb ik gevraagd of het college aan de raad informatie wil verschaffen over het verkeersoverleg. Het ziet er anders naar uit dat we binnenkort worden geconfronteerd met afspraken, in de provinciehoofdstad gemaakt, waarop onze gemeenteraad alleen nog maar ja en amen mag zeggen!

Written by raphaelsmit

27/10/2005 at 11:45

Geplaatst in Uncategorized

leave a comment »

Haast u voor het grote feest

Maandag 24 oktober 2005

Vandaag ontving ik een persbericht over het grote feest dat onze stad op 10 december in de Stadshal organiseert. Het feest moet de afsluiting vormen van de actie ‘Veilig op straat’. Het kan niet symbolischer: als je een heel jaar hete lucht in beweging brengt, moet dat eindigen met een grote knal. Maar ja, ik gun iedereen zijn feestje, schijnbaar is er genoeg geld voor beschikbaar.

Verbaasd ben ik over de opzet: iedereen is gratis welkom die zijn buurman of buurvrouw meeneemt. De achterliggende gedachte is, aldus het persbericht: ‘wanneer je je buren kent, voel je je meer thuis en voel je je dus veiliger.’ De logica ontgaat mij. Wanneer ik goede buren heb, heb ik geen feestje nodig van de gemeente om nader met de buren kennis te maken. Wanneer ik niet zo goed met mijn buren kan opschieten, zal ik ze beslist niet uitnodigen om gezellig mee te gaan naar een feestje van de gemeente.
Twee mogelijkheden: of de achterliggende gedachte is uit de brein van een van de vele communicatie-adviseurs binnen het stadhuis ontschoten. Of het is een idee van de projectleider zelf, ’s avonds bedacht nadat het twee flesje rode wijn was ontkurkt, het strikje was losgemaakt en de bril op een veilige plek was ondergebracht, waardoor het zicht niet meer zo helder was. Hoe dan ook: een normaal mens zou meteen hebben herkent dat de achterliggende gedachte grote kul is!

Er gaat overigens nogal wat gebeuren in de Stadshal. Bekende presentatoren laten een reeks van activiteiten voorbij gaan: skaters op een heuse ‘ramp’, BMX-fieters, een breakdancegroep, een Panna-demonstratie met de beste Nederlandse Pannaspeler, Shaolin-vechtkunst, zingen onder leiding van Arie Keijzer, gastzanger Brace en de Sisters of Soul ‘Big, Black & Beautiful’. En als je geluk hebt mag je een wintermaaltijd eten en krijg je een kaartje voor een optreden van Gerard Joling. Kosten noch moeite zijn dus gespaard, als we feesten in onze stad, dan doen we dat ook goed!
Het persbericht verraste mij niet, tijdens de vrijwilligersbrunch kondigde onze burgemeester het feest al aan en nodigde impliciet de honderden aanwezige vrijwilligers uit om ook te komen. En iedereen die een bijdrage heeft geleverd aan de actie ‘Veilig op straat’ wordt voor het grote feest verwacht. Als ik dat allemaal zo optel, vrees ik dat er voor de buren weinig plek overblijft. In de Stadshal is plaats voor 800 stoelen, alle wisselende activiteiten zullen niet in een klein hoekje plaatsvinden, dus de belangstelling onder onze stadgenoten moet ook weer niet te groot worden.

En zoals ik al bij andere activiteiten van onze grote projectleider heb opgemerkt: ik kijk verwachtingsvol uit naar de eindafrekening van de actie ‘Veilig op straat’. En ik ben uiteraard nieuwsgierig of al die inspanning een meer dan normaal resultaat heeft opgeleverd – op dat punt heb ik mijn twijfels. Misschien een aardig onderwerp voor Netwerk: hoe onze burgemeester samen met de gemeentesecretaris de kleren voor de keizer naait!

Risico’s voor het gemeentebestuur als bankier

Zondag 23 oktober 2005

In het weekblad Binnenlands Bestuur van dit weekend wordt aandacht besteed aan het verstrekken van hypotheken door gemeenten aan hun ambtenaren. En ja hoor: Amersfoort staat weer eens op de kaart, ons gemeentebestuur heeft 111 miljoen euro aan hypotheken uitstaan bij zijn medewerkers. De gemeente behoort hiermee tot een van de grootste hypotheekverstrekkers in onze stad, een prestatie waarop menig commercieel bedrijf trots zou zijn!

Ik heb het maar eens even snel uitgerekend: bij een gemiddeld hypotheekbedrag van 250.000 euro (wat waarschijnlijk nog aan de hoge kant is) hebben ongeveer 450 ambtenaren een hypotheek via de gemeente. Uiteraard bevindt zich binnen dit aantal ook een deel dat bij vroegere dienstonderdelen werkt die intussen zijn geprivatiseerd. Maar ik vermoed dat op zijn minst elke tweede ambtenaar op het stadhuis financiële verplichtingen heeft tegenover zijn werkgever. Dat levert, naast mentale verplichtingen, in elk geval een grote mate van immobiliteit op, want vertrek uit gemeentelijke dienst leidt tot beëindiging van de hypotheekverhouding, met uitzondering van het verlaten van de dienst door vut of pensioen.
Dat zoveel ambtenaren zich van de geboden mogelijkheid hebben bediend, is logisch. Vrijwel nergens krijg je een hypotheek tegen zo’n lage rente. Een medewerker van de Rabobank – geen kleintje bij hypotheekverstrekking – heeft tegenover mij wel eens verzucht: daar kunnen wij niet tegen concurreren! Ambtenaren die bij de gemeente een hypotheek afsluiten, hoeven zich ook niet bezig te houden met administratieve kosten want die worden door de gemeente gedragen. Voor de gemeente is het verstrekken van hypotheken een aantrekkelijke secundaire arbeidsvoorwaarde waarmee je gemakkelijker personeel aantrekt en binnen de tent houdt.
Toch schuilen er wel nadelen aan, even afgezien van het effect van immobiliteit. In het voorjaar van 2004 kwam een zaak aan het licht waarbij bij de hypotheekverstrekking iets fout was gegaan op een wijze die bij een serieuze, gespecialiseerde hypotheekverstrekker niet zou zijn voorgekomen. In mijn omgeving heb ik ervaren dat de ambtenaren die bij de administratie van het hypotheekgebeuren zijn betrokken, totaal ongeschikt zijn op het punt van klantbenadering en adequate communicatie.

Het grootste probleem zie ik echter in het risico bij ingrijpende marktveranderingen. Indien de huizenmarkt instort, bijvoorbeeld door heftige rentewijzigingen of ingrepen in de mogelijkheid tot hypotheekrenteaftrek, loopt de gemeente een groot risico. Een onderzoek dat onlangs, in opdracht van de Raad voor Onroerende Zaken, door Ecorys (de fusie tussen het vroegere Kolpron en het NEI) is uitgebracht, geeft een overzicht van de risico’s die de gemeente loopt. Ingrepen in de hypotheekrenteaftrek – en die zijn de komende vijf jaar te verwachten – kunnen in het ergste geval leiden tot een waardevermindering van het particuliere onroerende goed tot dertig procent. Indien zich dat voordoet, heeft de gemeente een bedrag van meer dan honderd miljoen aan leningen uitstaan, door de gemeente gefinancierd, waarvoor niet meer de noodzakelijke onderpand aanwezig is. Ik ga dan nog even voorbij aan de aflossingsproblemen die in dat geval bij de hypotheeknemers kunnen ontstaan.

Written by raphaelsmit

25/10/2005 at 10:01

Geplaatst in Uncategorized

leave a comment »

De jacht op wethouder Van ’t Veld

Zaterdag 22 oktober 2005

De tijd van geruchten breekt aan. Partijen stellen hun kandidatenlijsten op en bespreken de mogelijke wethouderkandidaten. De uitkomsten van dit alles kunnen van invloed zijn op de vorming van het nieuwe college na 7 maart volgend jaar en op de campagnes die de partijen gaan voeren.

Om maar eens een gerucht op te pakken: de PvdA heeft Grace Tanamal aangewezen als de wethouderskandidaat voor deze partij. Zij is de tegenkandidaat voor de huidige wethouder Mirjam van ’t Veld. Dat is niet zo vreemd, want Grace Tanamal haar activiteiten in de raad sluiten één op één aan op die van de voor Welzijn, Zorg en Sociaal-cultureel Werk verantwoordelijke wethouder.
Met deze keuze door de PvdA wordt een duidelijk signaal gegeven: de sociaal-democraten kunnen moeilijk tevreden zijn met het werk van de CDA-wethouder. Zou dat namelijk wel zo zijn, dan hadden de sociaal-democraten eerder gekozen voor een tegenkandidaat tegenover VVD-er Henk Brink, die regelmatig kritiek uit de semi-linkse hoek moet ondergaan. Ramon Smits Alvarez als tegenkandidaat: hij zou niet anders willen, het zou een mooie genoegdoening zijn na het nipte verlies dat hij leed in de strijd om het lijsttrekkerschap.

Nu Grace Tanamal op jacht is naar de post van Mirjam van ’t Veld, staat ons dus een aardige machtskamp tussen de PvdA en de christen-democraten te wachten. Indien het CDA zijn positie niet enigszins weet te handhaven, kan deze partij zijn ambitieuze lijsttrekker afschrijven. Of Grace Tanamal echter een aansprekend alternatief is, waag ik te betwijfelen.

PvdA-leden kiezen voor het veilige grijs

Vrijdag 21 oktober 2005

Dat Fethi Killi onvoldoende stemmen heeft weten te verzamelen om als lijsttrekker van de PvdA op te kunnen treden, is niet zo verbazingwekkend. De PvdA wordt steeds meer een kleurloze middenpartij, in zo’n club passen geen mensen die zich socialist noemen. Ik weet dat Fethi over een groot mate aan solidariteit beschikt. Zou dat niet zo zijn, dan zou het voor de hand liggen dat hij zijn heil zou zoeken bij de echten socialisten in onze gemeenteraad, de SP. Maar dat zie ik hem niet zo snel doen.

Eigenlijk geldt iets soortgelijks voor Ramon Smits Alvarez. Ook hij mag veel te kleurrijk worden genoemd binnen de risicoloze regentenpartij waarin de PvdA zich de afgelopen jaren steeds meer heeft getransformeerd. Ik heb het al eerder opgemerkt: met Ramon als lijsttrekker zouden we ons niet hebben verveeld.
Het mocht niet zo zijn, de PvdA-leden hebben voor de zekerheid gekozen, namelijk de zittende fractievoorzitter. Ismail Parmaksiz is niet zo snel op een creatieve gedachte te betrappen, dus wat dat betreft past hij uitstekend binnen de club die in Amersfoort vooral hoopt te profiteren van de goede score van partijleider Bos – hoewel ook die zich een meester heeft getoond in het zich op de vlakte houden en vooral geen te boute uitspraken doen. Tegen die achtergrond is de keuze van de PvdA-leden niet meer dan logisch.

Even schrok de PvdA wakker door de nagalm van het schot op Fortuyn. Intussen heeft men zich in die kringen weer hervonden en vervalt de partij in het kleurloze grijs dat kenmerkend was voor Ad Melkert en de zijnen. Binnen zo een club is weinig ruimte ten behoeve van een exceptionele plaats voor meer kleurrijke mensen als Fethi Killi en Ramon Smits Alvarez. En ja, als Fethi naar de SP zou gaan, waar moet Ramon dan naartoe? Naar de BPA, zou ik zo zeggen!

Written by raphaelsmit

23/10/2005 at 18:32

Geplaatst in Uncategorized

leave a comment »

Azijnpissen door een ambitieuze geweldenaar

Donderdag 20 oktober 2005

Deze weblog levert vrijwel dagelijks reacties op. Vaak instemmend, regelmatig aanvullend en soms kritisch. Bij de kritische kanttekeningen wordt ook mijn persoon niet altijd gespaard. En dat is ook logisch: wie deelneemt aan het openbare bestuur kan niet alleen vrienden maken, wie er niet tegen kan soms minder respectvol te worden benaderd, moet zich niet aan een politieke functie wagen. Dan kan je beter iets anders doen, bij een gasbedrijf gaan werken of iets dergelijks. Ik vind de negatieve opmerkingen soms ook nog nuttiger dan de lovende instemming. In kritiek schuilt altijd wel een vorm van waarheid, je kunt er uit leren en je er op instellen. En voor de politieke discussie geldt: wie uitdeelt moet ook kunnen incasseren. Terugslaan mag!

Vandaag werd ik in een reactie als gefrustreerde azijnpisser omschreven, iemand die zichzelf geweldig vindt. Met uitzondering van het gefrustreerd zijn, zal ook hierin wel enige waarheid schuilen. Ik neem daarbij aan dat ik de kwalificatie ‘azijnpisser’ heb verworven vanwege mijn vaak kritische kanttekeningen, met name bij het optreden van onze wethouders.
Ik vind dat iedereen de kritiek die ik uitdeel op zijn eigen wijze mag omschrijven, ook mensen die het met mijn optreden, qua vorm of inhoud, niet eens zijn. Het misstaat een oppositiepartij niet indien deze op gechargeerde wijze de handel en wandel van ons college op de hak neemt: de dames en heren maken het er naar! De kerkhofstilte die in het verleden binnen de Amersfoortse raad heerste en die alleen tegen de tijd dat de verkiezingen in zicht kwamen werd doorbroken, bevalt mij niet. Met azijn is heel wat vuil los te weken, dus ik zal nog heel wat van dat spul blijven pissen – via de pen, laat zich verstaan.
Vind ik alleen mijzelf geweldig? Iedere politicus vindt zich in meer of mindere mate geweldig. Zonder enige zelfovertuiging moet je je niet aan deze tak van sport wagen. Als ik de persberichten lees over de handel en wandel van onze collegeleden, zou ik gemakkelijk de indruk kunnen krijgen dat ons college vooral uit geweldenaren bestaat. Iedereen die zich ook maar een beetje verdiept in de kwaliteit van onze dames en heren binnen het college, zal zich echter afvragen wat er dan zo geweldig aan ons stadsbestuur is.
Kort en goed, zonder voldoende overtuiging ten aanzien van het eigen kunnen waagt zich niemand aan een politieke functie. Dus de vraag of ik mij zelf geweldig vind, zal ik nooit ontkennend beantwoorden. Of dat zo is, en in welke mate, dat mogen anderen beoordelen, die kunnen dat beter doen dan ikzelf. De vraag of ik alleen mijzelf geweldig vind, kan ik gemakkelijk ontkennend beantwoorden: ik ken voldoende mensen binnen de raad die ik geweldig vind, een aantal van hen meer dan ik dat mijzelf ooit kan vinden.

Dezelfde criticaster vroeg zich ook af of ik, als ik ooit zelf wethouder zou zijn, me boven alle kritiek verheven zou voelen. Vooropgesteld: als wethouder moet je blij zijn met kritiek. Door veel slaan blijft het vlees mals! Dat tussen alle kritiek ook wel eens een onterecht woord zal vallen, hoort er bij.
Blijf ik zitten met de impliciete vaststelling: ben ik uit op een wethoudersbaantje? Het moet wel heel gek lopen eer ik daar ‘ja’ op zou zeggen. Ik bezit geen hartverzengende ambitie in die richting. Dat is maar goed ook, want raadscollega’s die graag wethouder willen worden hebben vaak de neiging om zich al bij voorbaat in te likken: bij andere partijen, bij ambtenaren en noem maar op. Van die neiging hoop ik verschoond te blijven. Maar als Jouw Amersfoort bij de verkiezingen uitkomt op 21 zetels en vijf wethouders moet leveren, zal ik een verzoek in die richting niet uit de weg gaan!

Gunt het college zijn burgers een financiële meevaller?

Woensdag 19 oktober 2005

Om de lasten voor de burgers in ons land te verlichten, heeft de regering besloten dat de OZB-heffing gedeeltelijk wordt afgeschaft. Ons college heeft uitgerekend dat hierdoor de lasten voor de huishoudens in onze stad gemiddeld dalen met 12 procent voor een meerpersoons huishouden met een eigen woning tot 37 procent voor een eenpersoonshuishouden met een huurwoning. De wegval van inkomsten voor de gemeente worden door middel van een rijksbijdrage gecompenseerd. Er zitten nog wat haken en ogen aan de regeling, maar vast staat dat de bewoners van onze stad dankzij dit kabinetsbesluit volgend jaar minder gemeentelijke lasten betalen.

Ondanks de compensatie zijn de gemeenten het afgelopen jaar nogal te hoop gelopen tegen de gedeeltelijke afschaffing van de OZB. Daar is wat voor te zeggen, hoewel er door heel wat burgemeesters en wethouders krokodillentranen zijn geplengd, alleen al omdat de mogelijkheid om eigen speeltjes te bekostigen door middel van OZB-verhogingen voor een deel tot het verleden behoort. Het gaat de gemiddelde stadgenoot om het resultaat, en die zal daar niet ontevreden over zijn.
Maar de gemeentebesturen geven niet op. Ralph Pans, de voorzitter van de VNG (de belangenvereniging van de gemeenten), heeft nieuwe actie toegezegd. De VNG wil een proces tegen de staat beginnen. Met juristen van het bureau Stibbe uit Amsterdam is overleg geopend, mogelijkerwijze horen we nog voor het einde van deze maand hoe een en ander zich gaat ontwikkelen.

Amersfoort is lid van de VNG. Ik vind dat ons college zich moet verzetten tegen verdere VNG-acties. Indien de VNG alsnog gelijk krijgt, dan betekent dit dat de verlaging van de gemeentelijke lasten van tafel is, net zo goed als de compensatie van het rijk aan de gemeenten. Het college heeft de afgelopen jaren niet geschroomd om de OZB-lasten in onze stad met regelmaat te verhogen, boven het inflatiepeil. Misgunnen we de Amersfoorters dat zij er nu eindelijk eens op vooruit gaan? Ik niet, ik ben dus tegen de actie van de VNG. In schriftelijke vragen aan het college heb ik verzocht bezwaar aan te tekenen tegen de VNG-actie. Ik ben vóór een meevaller voor mijn stadgenoten!

Ging Paul Strengers te kort door de bocht?

Dinsdag 18 oktober 2005

Moet Amersfoort in de periode 2015 tot 2030 nog eens 10.000 woningen of meer gaan bouwen? Een besluit in die richting betekent dat er op het groen rondom onze stad opnieuw een aanslag wordt gedaan. Nog verdergaande groei heeft tal van consequenties: het verkeer loopt nog meer vast, de binnenstad wordt echt onbereikbaar, de stad loopt nieuwe financiële risico’s en van de prachtige omgeving van de stad wordt nog meer afgesnoept.

Op 11 oktober sprak de gemeenteraad over het advies van de NV Utrecht, een overlegorgaan waarin onder meer Amersfoort, Utrecht en Hilversum zitting hebben, dat inhoudt dat tussen 2015 en 2030 in het Eemland nog eens 14.000 woningen worden gebouwd. Tot nog toe was de raad nauwelijks bij deze discussie betrokken, dus lag er een initiatiefvoorstel van Jouw Amersfoort op tafel om eerst een discussie in de raad te houden alvorens vanuit NV Utrecht een advies wordt uitgebracht aan de minister VROM.
Uit een brief van de minister bleek dat het advies aan haar 1 februari in Den Haag moet liggen. De raad zou dus behoorlijk onder druk komen te staan. Daarom lag er, ter aanvulling op het initiatief van Jouw Amersfoort, ook een motie van de BPA op tafel om de discussie over de verkiezingen heen te tillen.
Een pittige discussie in de raad lag in het verschiet. Deze discussie liep echter op een sisser uit nadat wethouder Paul Strengers, die namens onze gemeente in het bestuur van Utrecht NV zit, meedeelde dat alle opwinding om niets was: de raad had nog tot juni-juli volgende jaar de tijd om een standpunt te formuleren. Niks geen 1 februari als fatale datum. Algemene tevredenheid en een voldane wethouder dus!

Toch maar eens even naar Den Haag gebeld. Bij VROM was men zeer duidelijk: natuurlijk kan Amersfoort wachten tot de zomer 2006. Dan moet de NV Utrecht in zijn brief eind januari wel aangeven dat het advies aan de minister geen definitief standpunt is, al is het maar omdat de gemeente Amersfoort nog geen eigen standpunt heeft bepaald. De keerzijde hiervan: de minister wil omstreeks juni wel een kant en klaar standpunt over de verstedelijking van de Noordvleugel ter besluitvorming aan het Kabinet voorleggen. Een voorlopig standpunt van de NV Utrecht in januari zou daardoor van weinig waarde zijn, ook omdat de minister wel een advies wil hebben dat op voldoende bestuurlijk draagvlak is gestoeld, dus inclusief instemming van de Amersfoortse gemeenteraad.
Het is duidelijk: de gemeenteraad van Amersfoort kan een uitspraak wel uitstellen tot na de verkiezingen, maar of deze uitspraak dan nog van invloed is op het besluit van de minister, is nog maar de vraag. Daarbij moet niet uit het oog worden verloren dat de minister volgend jaar zomer een Kabinetsnotitie wil laten vaststellen waarin voldoende bouwcapaciteit voor de periode 2015-2030 is gegarandeerd. Daarbij kunnen de 14.000 woningen in het Eemland best een rol spelen. Zonder een uitspraak van de gemeenteraad staat haar weinig in de weg om deze capaciteit, door de NV Utrecht tot nog toe geëtaleerd, gewoon mee te nemen.

Onduidelijk is ook of de NV Utrecht bereid is om eind januari een advies aan de minister op te stellen met daarin een voorbehoud. Een advies met een voorbehoud is eigenlijk geen advies. Wethouder Paul Strengers heeft de raad wel een toezegging gedaan, maar uit niets is gebleken dat de NV Utrecht heeft ingestemd met een advies onder voorbehoud. Dit punt is daardoor een van de onderdelen van een aantal nadere vragen die ik aan het college heb gesteld.

Written by raphaelsmit

20/10/2005 at 12:38

Geplaatst in Uncategorized

leave a comment »

Ons gemeentebestuur: un’opera Verismo

Maandag 17 oktober 2005

Deze dag duurde lang. Na Nova gingen twee opera’s in de dvd-speler: Puccini’s Il Tabarro en Leoncavallo’s Pagliacci. Eenakters, dat wel, maar – net als Mascagni’s Cavalleria Rusticana – opera’s van het Verismo-genre. In slechts één akte, in niet meer dan een dag en een nacht, komt al het menselijke drama aan de orde: liefde en haat, jaloezie en passie, moord en wanhoop. Verismo-opera’s vormen het meest zuivere Italiaanse belcanto, mooier is er niet.
Ik weet het, ik overdrijf soms, maar ik heb van verschillende van deze opera’s meerdere uitvoeringen in de kast staan. De Cavalleria van de Milanese Scala, met zangers als Domingo en op locatie opgenomen, is een totaal andere voorstelling dan de uitvoering die ik heb van een onbekend dvd-merk en opgenomen in het stadstheater van Foggia, een provinciestadje in Zuid-Italië. Foggia, dat is echt Italiaans: op slechts enkele tientallen vierkante meters Bühne hoor je de mooiste stemmen uit de provincie. Massascènes van de Scala worden hier ingevuld door een balletensemble van vier mooie maar zeer rijpe danseressen en drie dansers die hun carrière grotendeels achter zich hebben. Maar het is puur.

Het Amersfoortse college van B en W speelt volgens mij ook voortdurend een opera Verismo. Op het niveau van Foggia, dat wel: provinciaals, slecht geacteerd maar met volle overtuiging in het eigen kunnen. Ook hier vindt – in overdrachtelijke zin – het spel tussen liefde en haat, jaloezie en passie, (politieke) moord en wanhoop plaats. Het zijn slechte acteurs, maar zij doen hun best.
Neem Paul Strengers (heldentenor). Pavarotti is zijn voorbeeld: met bravoure probeert hij zijn souffleur buiten beeld te houden, met charme speelt hij zijn slechte partij weg, met zijn solorol is een jongensdroom in vervulling gegaan. Zijn collega Henk Brink (tenor) vervult meer de rol van La Sonnambula: als een slaapwandelaarster loopt hij over het toneel. Hij is er, hij dwaalt rond maar weet zelf niet altijd waar hij zich beweegt. En altijd vriendelijk.
Heel anders is het spel van Jan de Wilde (bariton) die de rol van een Briganto speelt. Steeds weet hij langs de randen van het recht te sluipen, achter zijn masker lijkt veelal een ander iemand te schuilen dan wat zich toont, ondernemer of bestuurder. Voor Gerda Eerdmans (alt) zijn binnen de partituur niet veel maten genoteerd, maar de bescheiden rol die zij speelt, probeert zij met kracht en overtuiging neer te zetten. Haar bescheiden rol maakt het moeilijk om te oordelen of ze de diva is die zij zelf wenst te zijn.
De dramatische hoofdrol is natuurlijk weggelegd voor Mirjam Van ’t Veld (mezzo-sopraan). Ze heeft haar zangstudie niet afgemaakt en bij de eerste gelegenheid meteen de kans op een hoofdrol benut. Maar zowel in de hoogte als in de diepte is haar zangpartij nog te iel, de psychologie van de uit te beelden rol heeft ze zich nog niet eigen gemaakt en haar soms valse tonen laten het publiek huiveren.
En zoals in elk stuk is er een aandrager nodig, een bijrol met weinig profiel en met als enige eis dat deze redelijk wordt uitgevoerd. Die rol is weggelegd voor Piet Jonkman (bas). Het is geen man die de wereld ziet als een opera, met grote uithalen en Roomse bravoure. Piet Jonkman zijn rol is terug te vinden in Hildebrands Camera Obscura, het verslag van onze Vaderlandse kleinburgerlijkheid, het toppunt van provinciaal denken. Eigenlijk hoort hij niet in het volle licht van de spots te staan, een rol achter het decor, bij de theatertechniek, zou hem meer liggen.

En de gemeenteraad? Die wisselt zijn rol steeds weer af, van meespelende figuranten (het koor) tot verbaasd publiek. Soms draagt het bloemen aan, soms vliegen de tomaten en eieren vanuit dit auditorium in de richting van de slecht spelende acteurs, de spelers in een Veluws dorpstheater, volkstoneel naar landsaard, een soort van Verismo, maar meestal niet om aan te zien!

Een man met een hondje in het Soesterkwartier

Zondag 16 oktober 2005

Heeft u hem de afgelopen dagen ook door het Soesterkwartier zien lopen? Een man met een hondje. Het hondje moet u hebben herkend, want een afbeelding van deze kleine speurder hangt levensgroot aan de gevel van ons fraaie stadhuis. Wie die man is, wil ik wel verklappen: het is onze projectleider voor de openbare veiligheid, in zijn vrije tijd gemeentesecretaris dezer stede.

Ik heb te doen met ze. Vooral met het hondje dat symbool staat voor het gevoel van veiligheid dat ons allen het afgelopen jaar is overkomen. Geld noch moeite noch mankracht is gespaard, wouden van vlaggenmasten zijn op elke mogelijke plek in de stad opgericht om daarmee het wapperende symbool van onze veiligheid zijn tocht door heel Amersfoort mogelijk te maken. Veiligheid op straat, het is een boodschap die vooral is gebaseerd op het goede geloof in de overheid die daarbij grossiert in symbolen. De harde werkelijkheid is anders, daar kunnen de bewoners in de binnenstad over meepraten.
Veiligheid op straat, en gelijktijdig worden bewoners in het Soesterkwartier opgeroepen een burgerwacht te vormen tegen overlast, vandalisme en kleine criminaliteit. En neemt het aantal overvallen toe, de afgelopen dagen zelfs twee keer op één dag. Wanneer het miljoen euro’s dat aan de actie van onze gemeentesecretaris is uitgegeven was ingezet voor extra politiepersoneel, was veiligheid niet op symbolische wijze gesuggereerd, maar mogelijkerwijze ook echt verbeterd.

Communicatie in Amersfoort: public relations of eerlijke voorlichting

Zaterdag 15 oktober 2005

Ons stadhuis is vergeven van de communicatiemedewerkers. Het zijn er tientallen, elke afdeling heeft wel een communicatiespecialist ter beschikking, want anders tel je schijnbaar niet mee. Wat doen al die mensen zoal?
Amersfoort is geen voorbeeld van goede communicatie. De opmerking van de CDA-voorzitter dat je over moeilijke zaken niet eerlijk kunt communiceren, is door geen enkele communicatieadviseur op het stadhuis tegengesproken – ze zijn het daar schijnbaar wel mee eens. Een grondige misvatting: elke adviseur die echt iets weet van communicatie moet toch inzien dat juist moeilijke zaken, onderwerpen die maatschappelijk gevoelig liggen, een intensieve en eerlijke vorm van informatie vereisen.

Ik heb nog actief deelgenomen aan de discussie die vijftien jaar geleden in kringen van de overheidsvoorlichting werd gevoerd: moet je als communicatiemedewerker eerlijk voorlichten en een schakelpositie innemen tussen het overheidsapparaat enerzijds en de pers en burgers anderzijds, of moet je vooral het beleid verkopen. In Amersfoort heeft de tweede stroming gewonnen: communiceren is vooral p.r. bedrijven, verhullen, verkopen en gladstrijken.
Wat mij – de gekozen werkwijze van het communicatievolk op het stadhuis in ogenschouw nemende – steeds weer verbaasd is het feit dat het de tientallen communicatieadviseurs nog steeds niet lukt om collegeleden dusdanig bij te staan dat het gebrek aan kwaliteit dat bij de meeste van hen waarneembaar is, wordt verhuld. Van tweeën een: of de meeste van onze wethouders zijn echt heel erg slecht, of hun communicatiemedewerkers falen doordat zij ook als verkoper van het beleid het gebrek aan bestuurlijke kwaliteit niet weten te verdoezelen.

Written by raphaelsmit

18/10/2005 at 01:38

Geplaatst in Uncategorized

leave a comment »

Onze integere wethouder zoekt zijn plek!

Donderdag 13 oktober 2005

De onverwacht zomerse dagen leiden soms tot onverwachte waarnemingen. Bijvoorbeeld op het moment dat je even vanaf je balkon een blik werpt over de Eem en zijn kaden. De Grote Koppel is momenteel vanaf de Schutspatroon afgesloten voor al het autoverkeer. Over het afsluiten ontvingen de bewoners langs de Grote Koppel onlangs nog een brief van de bouwondernemer die de Eemkaden de komende maanden moet omtoveren tot een aantrekkelijke Eemhaven. De bewoners nemen deze overlast voor lief en houden zich zoveel mogelijk aan de regels.

Het afsluiten is nogal voor de hand liggend: de hele kade is een grote bouwplaats, het wegdek is grotendeels verdwenen en overal ligt bouwmateriaal. Bewoners die niet over een parkeergarage beschikken, moeten hun auto elders kwijt zien te raken. Passerende voetgangers en wandelaars zoeken zich moeizaam een weg over de bouwplaats om vanuit het Eemkwartier de binnenstad nog te kunnen bereiken. Gezien de omstandigheden is het logisch dat de aannemer in zijn bewonersbrief aanhaalde dat de afsluiting van het gebied in nauw overleg met de politie en de gemeente heeft plaatsgevonden. Passende verbodsborden attenderen op het verbod om het bouwterrein op te rijden.
Dat kan dan wel mede onder verantwoording van de gemeente hebben plaatsgevonden, toch zie ik kort na zes uur twee zwarte middenklassers het terrein oprijden. Twee heren op weg naar het restaurant Merlot, het restaurant dat overigens voor zijn klanten een meer dan aanvaardbaar alternatief heeft gecreëerd aan het achterliggende Drapiersgilde. De eerste auto parkeert zo ongeveer over de enige nog enigszins begaanbare route voor fietsers en voetgangers. De tweede auto wordt naast Het Spijkertje neergezet – op hetzelfde moment hoop ik dat het gebouw enige rondslingerde dakpannen prijsgeeft.
En ja hoor: uit de auto die tussen stenen en zandhopen het langzame verkeer dwingt tot extra capriolen, stapt onze wethouder Financiën. Uit de tweede auto stapt het hoofd SOB. Beide heren gaan een hapje prikken in het wijnrestaurant. Of de wethouder dat doet als toekomstig bouwondernemer is mij niet duidelijk, immers: hij heeft onlangs allerlei taken die de afdeling SOB betreffen overgedragen aan zijn collega’s om daarmee belangenverstrengeling te voorkomen en zijn integriteit te tonen.

Terwijl volgende auto’s die zich eveneens niets aantrekken van de verbodsborden, weer onverrichter zaken terugkeren (een kind ziet dat je als automobilist op deze bouwplaats totaal fout zit), laten onze wethouder en de nieuwe directeur SOB nog maar eens duidelijk blijken dat de macht in onze stad boven alle regels staat!

Written by raphaelsmit

13/10/2005 at 16:40

Geplaatst in Uncategorized